توسط راضیه علیزاده بیانچولی در سخنی با دوست

در کوچهپسکوچههای زندگی، گاه با آدمهایی برخورد میکنیم که انگار کوکی ناکوک دارند؛ کسانی که مشتهایشان همیشه گرهکرده است، نگاهشان خنجری تیز دارد و در آستانهی هر کلمه، آمادهی برافروختنِ آتشِ جنگ و جدالاند. در برخورد با این افراد، نخستین واکنشِ غریزیِ ما معمولاً دفاع، تقابل یا پاسخگویی به تندیِ آنهاست. اما اگر چشمِ دل را باز کنیم و با عینکِ معرفت و عرفان به پیرامون بنگریم،





