توسط راضیه علیزاده بیانچولی در شروع داستان حفظ قرآن کریم ما
«می‌دانم که مسیرِ حفظ، مسیری است که در آن، هر لحظه میانِ “داشتن” و “بودن” در نوسان هستیم. حافظ بودن، تنها در داشتنِ حافظه‌ای قوی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در “متقن بودن” است؛ در آنجایی که کلامِ خدا، نه در ذهن، که در تار و پودِ جان نشسته باشد.
اما این تسلطِ استوار، به پاداشِ بی‌درو‌درنگ نمی‌رسد؛ بلکه حاصلِ یک “ریاضتِ مدام” است. من آموخته‌ام که تسلط، در تکرارِ بی‌وقفه‌ی نغمه‌های وحی نهفته است؛ در آنجا که کلام، از طریقِ مباحثه با دیگران، صیقل می‌خورد و با تدریسِ آن به دیگران، در جانِ ما ریشه می‌دواند.
